نقیضه ای از شعر " سهراب سپری " //

پشت دریا شهریست که در آن

خوشه بندی جرم است

خبری نیست از آن مسخره بازی هایی

که فقط بر سرِ این مردم بیچاره روا می دارند

بام ها جایِ کبوترهایست

که فقط گندمِ یارانه ای از دولتشان میگرند

و جز آن ماه به ماه سهمیه ی نفت که بر جیب زنند

و در آرامشِ محض

 با دلی سیر به فوّاره ی هوشِ بشری می نگرند

پشت دریا شهریست که در آن

مردُمش قبض نمی پردازند

و نمی دانند قبضِ برق و گاز و آب یعنی چه!

تورّم ،  صفر حتی نیست

و کمتر هست

کسی اصلاً  نمی داند تورّم چیست

پشت دریا شهریست که در آن

بانک ها از پسِ هر وام نمی گیرند سود

و نگویند  که اسلامیست بانک

گرچه بانکِ من و تو

هم زِ ما سود طلب دارد و هم صفّتِ آن اسلامیست

و نزول از من و تو میگیرند

پشت دریا شهریست که در آن

هرچه بَد دیده ام اینجا ، دگر آنجا خوبیست

قایقی خواهم  ساخت

خواهم انداخت به آب

دور خواهم شد از این خاکِ غریب

نه  دُبی خواهم رفت

نه سوئد یا کانادا

همچنان خواهم راند

قایقِ من موتوریست

گرچه با سهمیه ی اندکِ سوخت

 ره به جایی نبرم

هرکجا هستم باشم

فقط  اینجاست که نباید باشم

آسمان مالم نیست

پنجره ، فکر ، هوا ، عشق ، زمین مالم نیست

همه شان سهمیه بندی شده اند

سهمم کو؟

چشم ها رو شستم

جور دیگر دیدم

باز هم سود نداشت

وای ، میترسم از امشب که بیاید در خواب

آن عزیزم ، سهراب

و بگوید که چرا شعر مرا دزدیدی

و چُنینش کردی ، خندیدی

بابد امشب بروم 

و چمدانی را که  به اندازه ی پیراهنِ تنهایی من جا دارد بر دارم

و به سمتی بروم

که گم و گور شوم

...

مشتری: «قیمت این لباس چند است؟»

فروشنده: «چهارهزار تومان»

مشتری: «وای ... آن یکی قیمتش چند است؟»

فروشنده: «دو تا وای...»

در تاریخ 1388/12/20 و در ساعت 16:00 نظر دهید ()

زمانیکه مردی در حال پولیش کردن اتوموبیل جدیدش بود کودک 4 ساله اش  تکه سنگی را بداشت و  بر روی بدنه اتومبیل خطوطی را انداخت.
مرد آنچنان عصبانی شد که دست پسرش را در دست گرفت و چند بار محکم پشت دست او زد بدون انکه به دلیل خشم متوجه شده باشد که با آچار پسرش را تنبیه نموده
در بیمارستان به سبب شکستگی های فراوان چهار انشگت دست پسر قطع شد
وقتی که پسر چشمان اندوهناک پدرش را دید از او پرسید

نوچه پهلوانی برای دوستان خود لاف می‏زد و می‏گفت: دیروز با یک نفر به اسم قدرت کشتی گرفتم، به محض این که دست بردم و کمرش را گرفتم...

در همین حال وسط جمعیّت چشمش به قدرت افتاد، بدون اینکه خودش را ببازد، ادامه داد:

بله به محض اینکه کمرش را چسبیدم دیدم حریفش نمی‏شوم با التماس گفتم:

«ببین پهلوان، من زن و بچه دارم، به من رحم نمی‏کنی به آنها رحم کن. یا با من کشتی نگیر یا اگر می‏گیری یواش زمین بزن که استخوان‏هایم خرد و خاکشیر نشود».

در تاریخ 1388/12/19 و در ساعت 16:56 نظر دهید ()

مردی تخم عقابی پیدا کرد و آن را در لانه مرغی گذاشت . عقاب با بقیه جوجه ها از تخم بیرون آمد و با آن‌ها بزرگ شد . در تمام زندگیش ، او همان کارهایی را انجام داد که مرغ ها می کردند، برای پیدا کردن کرم ها و حشرات زمین را می کند و قدقد می کرد و گاهی با دست و پا زدن بسیار ، کمی در هوا پرواز می‌کرد .
سال ها گذشت و عقاب خیلی پیر شد ....

شاید الآن مناسبتی نداشته باشه ولی شعر بسیار قشنگی هست در باب كربلا ؛ تقدیم به شما :

شعله به عالم زده سوگ تو ای سر جدا
شور بپا می کند خون تو در نینوا
ماه جهان را کِشد ظلم به مسلخ کنون
قلب مرا می کند درد از این ماجرا
عشق فراموش شد حرمت قرآن شکست
بار دگر می برد بر سر(( نی)) آیه را
شرم به روی شما – شرم گریبان درید
مرگ به نیرنگتان کوفه ندارد وفا
رنگ زمین سرخ شد ، میکده آتش گرفت
سوخت زمین با زمان سوخت جهان پا به پا
عرش بنالد غمین ، مویه کند آسمان
خم شده پشت زمین از غم مولای ما
منتظرم ای خدا اذن دهی یا حسین
از غل تن خسته شد بنده ی حُرّ شما
عاشق شوریده ام عشق امام حسین
بار دگر می کشد دست مرا کربلا

شاعر:م- شوریده (سید مهدی نژادهاشمی ) 24/9/88
 

دکتر به دیوانهها گفت: «فرض کنید سیبزمینی هستید که روی ماهیتابه دارد سرخ میشود.»

دیوانهها بالا و پایین پریدند، بجز یک نفر. دکتر از او پرسید: «تو چرا بالا و پایین نمیپری.»

گفت: «آخه من ته ماهیتابه چسبیدهام.»

در تاریخ 1388/12/18 و در ساعت 11:49 نظر دهید ()

مصدر مخفف را مصد مرخم نیز گفته اند  و از آن رو این صیفه  را به این نام خوانده اند که مخفف مصدر است  علامت آن این است که حرف " ن "  را از آخر مصدر بر می دارند : گفتن -> گفت    و این صیفه  با سوم شخص ماضی همانند است .

مصدر مخفف  گاه به معنی مصدر و گاه به معنی حاصل مصدر است .

گاه دو مصدر مخفف  با هم استعمال می شوند مانند :  آمد و رفت ،  آمد و شد ، گفت و شنید ریال زد و خورد ،

و گاه مصدر مخفف  با ریشه ترکیب می شود  مانند :  دوخت و دوز ، ریخت و پاش ، گفت و گوی

بعد از فعل خواهم ، خواهی و ....  مصدر ،  به صیغه ی مصدر مخفف می آید :  خواهم بود ، خواهی بود ، خواهی رفت ....
تبصره :  از ماضی ها  یا مصادر قیاسی تام ، مصدر ِ مخفف و حاصل مصدر و اسم مصدر نیامده است مگر به ندرت .

در تاریخ 1388/12/17 و در ساعت 19:55 نظر دهید ()

شخصی پیراهنی را که دزدیده بود به پسر خود داد تا به بازار ببرد و بفروشد در راه‏بازار پیراهن را از پسر دزدیدند، پسر وقتی به خانه برگشت پدر از وی پرسید:

پیراهن را چند فروختی؟

پسر گفت: به آن قیمتی که شما خریده بودید.

در تاریخ 1388/12/17 و در ساعت 16:53 نظر دهید ()

دلا نزد ِ کسی بنشین که او از دل خبر دارد

به زیر ِ آن درختی رو که گل های تر دارد

در این بازار عطاران مرو هر سو چو بیکارا ن

به دکان کسی بنشین که در دکان شکر دارد

ترازو گر نداری پس تو را زو  ره  زند هر کس

یکی قلبی بیاراید تو پنداری که زر دارد

تو را بر در نشاند او به طراری که می آیم

تو منشین منتظر بر در که آن خانه دو در دارد

به هر دیگی که می جوشد میاور کاسه و منشین

که هر دیگی که می جوشد درون چیزی دگر دارد

نه هر کلکی شکر دارد ؛ نه هر زیری زبر دارد

نه هر چشمی نظر د ارد ؛ نه هر بحری گهر دارد

بنال ای بلبل مستان ؛ ازیرا ناله ی مستان

میان صخره و خارا اثر دارد ؛ اثر دارد

بنه سر گر نمی گنجی ؛ که اندر چشمه ی سوزن

اگر رشته نمی گنجد، از آن با شد که سر دارد

چراغ است این دل ِ بیدار؛ به زیر ِ دامنش میدار

ازین باد و هوا بگذر، هوایش شور و شر دارد

شعری برای جنگ بگویم

شعری برای شهر خودم- دزفول-

دیدم که لفظ ناخوش موشک را

باید به کار برد

اما

موشک

زیبایی کلام مرا می کاست

گفتم که بیت ناقص شعرم

از خانه های شهر که بهتر نیست

بگذار شعر من هم

چون خانه های خاکی مردم

خرد و خراب باشد و خون آلود

باید که شعر خاکی و خونین گفت

باید که شعر خشم بگویم

شعر فصیح فریاد

-هر چند ناتمام-

مرحوم قیصر امین پور