ای گنده تر از رستم و آرنولد و شِرک

پولدارتر از سهامداران ِ اوپک

این بار هم انگار تو شانس آوردی

ما خوشه ی سه شدیم و تو خوشه ی یک !!

باد نوروز وزیدست به كوه و صحرا

جامه عید بپوشید چه شاه و چه گدا

بلبل باغ جنان را نَبُود راه به دوست

نازم آن مطربِ مجلس كه بُوَد قبله نما

صوفی و عارف از این بادیه دور افتادند

جام می گیر ز مطرب كه روی سوی صفا

همه در عید به صحرا و گلستان بروند

منِ سرمست ز میخانه كُنم رو به خدا

عید نوروز مبارك به غنی و درویش

یارِدلدار ز بتخانه دری را بگشا

گر مرا ره به در پیر خرابات دهی

به سر و جان به سویش راه نوردم، نه به پا

سالها در صف ارباب عمائیم بودم

تا به دلدار رسیدم، نكنم باز خطا

از بهر خرید رفته بودم

بازار محله ی طبرزی

در راه لباس شخصی یی گفت:

مشکوک به مفسد فلرضی (همان "فی الارضی" عرب ها)

تفتیش نمود ساک و زنبیل

تا دید کدو، خیار ، سبزی

گفت: این همه سبز چیست ملعون؟

تو رابط ماورای مرزی؟

آن گاه به جان بنده افتاد

با چوب و چماق مهرورزی

هی می زد و بین ضربه می گفت:

خار و خسی و گیاه هرزی

با این همه مدرک مسلم

وابسته به جنبشات "سبز" ی

گفتم که بزن، ولی بدان که

افتد به درون کوزه درزی

چون خربزه می خوری به مستی

بی همگان بسر شود ، بی تو بسر نمیشود

این شب امتحان من چرا سحر نمیشود ؟!

مولوی او که سر زده ، دوش به خوابم آمده

گفت که با یکی دو شب ، درس به سر نمیشود !

خر به افراط زدم * ، گیج شدم قاط زدم

قلدر الوات زدم ، باز سحر نمیشود !

استرس است و امتحان ، پیر شده ست این جوان

دوره آخر الزمان ، درس ثمر نمیشود !

مثل زمان مدرسه ، وضعیت افتضاح و سه

به زور جبر و هندسه ، گاو بشر نمیشود !

مهلت ترمیم گذشت ، کشتی ما به گل نشست

خواستمش حذف کنم ، وای دگر نمیشود !

هر چه بگی برای او ، خشم و غصب سزای او

چونکه به محضر پدر ، عذر پسر نمیشود

رفته ز بنده آبرو ، لیک ندانم از چه رو

این شب امتحان من ،دست بسر نمیشود

توپ شدم شوت شدم ، شاعر مشروط شدم

خنده کنی یا نکنی ، باز سحر نمیشود !!!

" مشروط الشعرا "

* " خر زدن " فرایندی که طی اون یک دانشجو از حالت طبیعی خارج شده و زمان زیادی رو به مطالعه میپردازه ؛ خر زدن شرط لازم و نه کافی برای استاد دانشگاه شدن هست ؛میشه اون رو جز آلرژی های فصلی به حساب آورد (فصل امتحانات) ؛ خر زدن در شبهای امتحان به صورت فراگیری در دانشجو ها ظاهر میشه و مهمترین علامت اون علاقه شدید به کتب درسی بخصوص کتبی هست که در طول ترم تمایل چندانی به اون ها نداریم ؛ از عوارض جانبی خر زدن میشه به سرخی چشم ها ، گودی و سیاهی زیر چشم و موارد مشابه صورت آرایش نشده در خانوم ها و موهای ژل نزده در آقایون اشاره کرد ؛ این مشکل نیاز به داروی خاصی نداره و بلافاصله بعد از اتمام فصل امتحانات بخودی خود برطرف میشه .

گفت رندی به برج آزادی:

برج  میلاد  گوید  از  تو  سر  است

به قد و قامت و بلندایی

یک سر و گردن از تو گنده تر  است

پاسخش داد برج آزادی :

هر کسی این قیاس کرده خر است

هردو لنگش اگر چو من وا بود

به تو می گفتم آن زمان، که سر است

با چرخ ستیزه کار مستیز و برو
با گردش دهر در میاویز و برو

زین جام جهان نما که نامش مرگ است
خوش درکش و جرعه بر جهان ریز و برو

شاه شیخ ابواسحاق اینجو

دوستان! دزد کتابم را برد
گور باباش که تابم را برد

شب که وارد شد و در خوابم دید
مایه ی راحت و خوابم را برد

سال پیش آمد و با نامردی
ساعت نیمه خرابم را برد

غصه اینجاست: کتاب عاریه بود
آن پدر سوخته آبم را برد

دیدمش غمزده دیشب در خواب
کی؟ همانکس که کتابم را برد

گفتمش دزد! چکارت به کتاب
پاسخی داد که خوابم را برد:

×قیمتی تر ز کتاب آیا هست؟×
پاسخش روی جوابم را برد

این بگفت و پس از آن با رندی
ضبط و ماشین حسابم را برد!!

یه کلوم ختم کلوم بنده فداتم، توپولف!

من هلاک تو و خاک زیر پاتم، توپولف!

من زمین خورده‌ی جعبه ی سیاتم، توپولف!

کشته‌ی تیپ زدن و قدّ و بالاتم، توپولف

مرده‌ی ریپ زدن و ناز و اداتم، توپولف!

قربون اون نوسانات صداتم، توپولف!

یه کلوم ختم کلوم بنده فداتم، توپولف!

من هواپیما ندیدم اینجوری ناز و ملوس

می‌پری پر می زنی روی هوا عین خروس!

بذار ایرباس واست عشوه بیاد -دراز لوس-

بدگِلا چش ندارن ببیننت، خوشگل روس!

قربون چشات برم، محو نیگاتم، توپولف

یه کلوم ختم کلوم بنده فداتم، توپولف!

ما رو می‌بری نقاط دیدنی وقت فرود

گاهی وقتا سر کوه و گاهی وقتا ته رود

می فرستن همه تا سه روز به روحمون درود

می خونه مجری سیما واسمون شعر و سرود

چرا ماتم می گیرن، مبهوت و ماتم توپولف!

یه کلوم ختم کلوم بنده فداتم، توپولف!

وقتی عشقت می‌کشه گاهی با کلّه می شینی

به جای باند فرود، توی محلّه می شینی

یا می‌ری توی ده و رو سر گلّه می شینی

زودی مشهور می‌شی، رو جلد مجلّه می شینی

پیگیر عکسا و تیتر خبراتم توپولف!

یه کلوم ختم کلوم بنده فداتم، توپولف!

می خوام از خدا که یک لحظه نشم از تو جدا

چون که وقتی باهاتم هی می کنم یاد خدا

بدون نذر و نیاز، با تو پریدن، ابدا!

می کنم بعد فرود تموم نذرامو ادا

واسه جنّت بلیتت گشته براتم، توپولف!

یه کلوم ختم کلوم بنده فداتم، توپولف!

تو که هی رفیقای ایرونیتو یاد می کنی

کی می گه تو انبارای روسیه باد می کنی؟

ما رو پیک نیک می بری، سقوط آزاد می کنی

خدا شادت بکنه ، روحمونو شاد می کنی

بری تا اون سر اون دونیا(!) باهاتم، توپولف!

یه کلوم ختم کلوم بنده فداتم، توپولف!

عقیده و نظر بعضی ها در اموری اظهار می شود که اگر دیگران را احتمال زیان و ضرر باشد آنها را از آن سود و فایده می برند. پاسخ این دسته از مردم همان است که در عنوان این قسمت آمده است.

راجع به «حاج میرزا آقاسی» صدر اعظم محمد شاه قاجار در برنامه این مرد عارف و روحانی دو موضوع توپ ریزی و حفر قنوات در صدر مسائل قرار داشت. افزایش توپ را موجب تقویت ارتش و حفر قنات را عامل اصلی توسعه کشاورزی می دانست. هر وقت فراغتی پیدا می کرد به سراغ مقنیان می رفت و آنها را در حفر چاه و قنات تشویق و ترغیب می کرد.

شاگردی از معلمش پرسید: سعدی در چه سالی فوت کرد؟

معلم گفت: مرگ سعدی در سال‏های 690 تا 694 هجری قمری اتفاق افتاده است.

شاگرد گفت: معلوم می‏شود آن بیچاره چهار سال تمام جان می‏کنده است.

در تاریخ 1388/12/26 و در ساعت 16:11 نظر دهید ()

یک شب دزدی وارد خانه ای شد صاحب خانه زودی پرید و رفت توی صندوق قایم شد و از تو در صندوق را بست.

آقا دزده تمام خانه را گشت اما چیزی نصیبش نشد آخر سر رفت سراغ صندوق و همین که درش را باز کرد صاحب خانه را توی آن دید.

دزد که از ترس زبانش بند آمده بود گفت: اینجا چکار می‏کنی؟

صاحب خانه گفت: چی بگم پدر نداری بسوزه! چون آهی در بساط نداشتم از روی شما شرم داشتم.

در تاریخ 1388/12/25 و در ساعت 15:09 نظر دهید ()

قلبم به تپش آمد و جان غافلگیر

دست و قلم و ذهن و زبان غافلگیر

یک لحظه حروف بر زبانم ماسید

 یک ثانیه شد کل زمان غافلگیر

 با شعر گران من ِ سبحان ِ مدیر

 شد معجزه و سحر جهان غافلگیر

 زین گرد که بر خاست ز اندیشه تان

 طوفان زمین و آسمان غافلگیر

بیا از عشق جان را تازه سازیم

قبای کهنه را اندازه سازیم

نترس از این ترکها  روی دیوار

بیا از هر ترک ، دروازه سازیم

سکوت سرد شب های زمان را

بیا تاریخ پر آوازه سازیم

( تندیس پروین اعتصامی )

نوشتار حاضر جستاری است کوتاه بر زندگانی و حیات شاعر نامدار شیعی ایرانی،پروین اعتصامی. سخن شیرین پروین سرشار از نکات ظریف حکمت و دغدغه های عمیق انسانی است که با وجود بهره گیری از تکنیک های قوی شعر کلاسیک، تناسب آن با نیازهای فکری امروز جامعه در خور ستایش است. این پژوهش کوتاه می کوشد از روزنه هایی همچون تولّد، تحصیلات، ازدواج و سرانجام، خموشی این بانوی ادیب ایرانی به زندگی پرفراز و نشیب او سرک بکشد و در یادمان او لحظه ای بیاساید و در پایان، با نمونه ای از کلام و شعر شیوای او مشام جان را تازه کند.

در 25 اسفند 1285 ش در شهر تبریز، دختری چشم به هستی گشود که بعدها سرآمد همه دختران ایران شد. نامش «رخشنده» بود که بعدها توسط پدر فاضلش، به «پروین» تغییر یافت. مادر با سواد، مذهبی و باتقوای او خانم اختر اعتصامی، دختر میرزا عبدالحسین خان قوام العداله بود.(3)

بی شک، تأثیر و تأثری که مادر بر فرزند می گذارد، در تربیت و بالندگی فکری، علمی، فرهنگی و مذهبی او نقش مهمی ایفا می کند و این امر در زندگی پروین کاملاً مشهود است؛ چنان که خود او نیز به این مهم اذعان دارد:

پدر او، یوسف اعتصام الملک آشتیانی بود که در سال 1253 ش در تبریز متولّد شد و به لحاظ خانوادگی، از نجبای آشتیان و صاحب خط و قلم بود و آگاه به علوم فقه، منطق، کلام و حکمت، و به خوش نویسی، در خطوط نسخ، نستعلیق، شکسته و سیاق از بسیاری استادان سلف، گوی سبقت ربوده بود. از علوم حدیثی نیز بهره های فراوان داشت. آثار تألیفی و ترجمه بسیاری از وی بر جا مانده اند.

پروین پنج ساله بود که پدرش از تبریز کوچ کرد و در تهران اقامت نمود. از لحظه ای که گفتن آموخت و خویشتن و اطرافیانش را شناخت، به فراگرفتن علم و دانش پرداخت؛ نخست نزد پدر ادبیات فارسی و انگلیسی آموخت و سپس در مدرسه آمریکایی دخترانه تهران به زبان انگلیسی کاملاً تسلط یافت و در سال 1303 ش فارغ التحصیل شد. پس از اتمام دوره مدرسه آمریکایی، مدت دو سال ادبیات فارسی و انگلیسی را در همان جا تدریس نمود و چند ماهی نیز در کتابخانه دانشسرای عالی به کتاب داری مشغول بود.

بقیه در ادامه مطلب

روزی همسایه کدخدا دم درآمد و گفت: دیشب توی خانه‏تان چه خبر بود؟ انگار چیزی از بالای پله‏ها افتاد پایین.

کدخدا جواب داد: چیزی نبود! عیال بنده کمی عصبانی شده بود لباسم را از پله‏ها به پایین پرت کرد.

همسایه جواب داد: پرت کردن لباس که اینجوری صدا نمی‏دهد.

کدخدا گفت: آخه من هم لای لباس بودم!!

در تاریخ 1388/12/24 و در ساعت 16:08 نظر دهید ()

بگذار سر به سینه‌ی من تا بگویمت
اندوه چیست، عشق کدامست، غم کجاست
بگذار تا بگویمت این مرغ خسته‌جان
عمریست در هوای تو از آشیان جداست

دلتنگم آنچنان که اگر ببینمت به کام
خواهم که جاودانه بنالم به دامنت
شاید که جاودانه بمانی کنار من
ای نازنین که هیچ وفا نیست با مَنَت

تو آسمان آبی و روشنی
من چون کبوتری که پَرَم به هوای تو
یک شب ستاره‌های تو را دانه‌چین کنم
با اشک شرم خویش بریزم به پای تو

بگذار تا ببوسمت ای نوشخند صبح
بگذار تا بنوشمت ای چشمه‌ی شراب
بیمار خنده‌های تو‌ام بیشتر بخند
خورشید آرزوی منی گرم‌تر بتاب

ز دل نالم كـــــه تنـــــــهایم نـــهانم گشــته مأوایم



بـــــه دور از خـــانــــه و كــــاشــانــــه و جــایــــم



ندارم هیــــچ ســـودایی نه دنــــــیایی نه عـــقبایی



كه اندر تــــــنگنـــای دهــر حــــیران و پریــــشانم



نه غمخواری به جز اشكم نه درمانی به جز دردم



پـــی یــــاری و غــــمـــــخواری و دلــــــــــــدارم



به روز مرگ خنـــدانم كه از ایـــن دنیا گریزانـــم



مپنداری كه حـیــــرانم چو مرگــــــــم گشته درمانم



بــده جــامـــی كه بـــر لــــب آمـــد ایــــن جــانـــم



كه از نوشــــــــان آن هر دم شــود اختر به سامانم



چو شعرم گشت ســودایم به سان ســعدی و حافــظ


هزاران شكر ایزد را كه با خیام و مولانا و عطارم

مرد ثروتمندی از دنیا رفت روز تشیع جنازه پسری به دنبال جنازه حرکت می‏کرد و با صدای بلند گریه می‏کرد یکی از عابران از او پرسید: ایشان با شما چه نسبتی داشتند؟

پسر با ناراحتی گفت: چون ایشان هیچ نسبتی با من ندارند این‏گونه ناراحت هستم.

در تاریخ 1388/12/23 و در ساعت 15:07 نظر دهید ()