چه شیرین است جاری شدن اشک بهنگام اصرار بر عذرخواهی و توبه به درگاهش.

اشک  پیام رسان محبت و چشم پوشی اوست. بگذار دلت بشکند و آنچنان  که کسی جز خودش نتواند آن را التیام دهد و مباد آن روز ? که دل دیگر نشکند.  دلی که نشکند دل نیست و این خانه هرچه خراباتی تر  آبادتر...

باز كن پنجره‌ها را ، كه نسیم

روز میلاد اقاقی‌ها را

جشن می‌گیرد ،

و بهار ،

روی هر شاخه ، كنار هر برگ ،

شمع روشن كرده است .

همة چلچله‌ها برگشتند،

و طراوت را فریاد زدند.

كوچه یك پارچه آواز شده است،

و درخت گیلاس،

هدیة جشن اقاقی‌ها را،

گل به دامن كرده است.

باز كن پنجره ها را ای دوست!

هیچ یادت هست،

كه زمین را عطشی وحشی سوخت؟

برگ‌ها پژمردند؟

تشنگی با جگر خاك چه كرد،

هیچ یادت هست،

توی تاریكی شب‌های بلند،

سیلی سرما با خاك چه كرد؟

با سر و سینة گل‌های سپید،

نیمه شب باد غضبناك چه كرد؟

هیچ یادت هست؟

حالیا معجزة باران را باور كن!

و سخاوت را در چشم چمن زار ببین!

و محبّت را در روح نسیم،

كه در این كوچة تنگ،

با همین دست تهی،

روز میلاد اقاقی‌ها را

جشن می‌گیرد.

در تاریخ 1389/02/4 و در ساعت 16:12 نظر دهید ()