پس، به ناچار، اگر خطایی در بر‌شمردن نسل‌ها نشده باشد، این پیوند از طریق دختر احمد صبور بوده است، كه او را محتملا به عبدالقدیر خاراباف كاشی، یا به احتمالی بس بعید، به فرزند او محمد باقر، به زنی داده بوده‌اند. محتملا، عبدالقدیر دم و دستگاهی داشته، در بازار كاشان كارگاه خارا بافی برپا كرده و متعین بوده است. این كه از دختر صبور یادی در مرآة القاسان نرفته، بدان روی است كه مؤلف اصولا ذكری از نسل دختری هیچ‌كس نكرده است.
اما ماجرای افتخار به داشتن پیوند با صبور كاشانی فقط بدان سبب نیست كه صبور شاعری سخنور و سرداری دلاور بوده است. این داستانی است دراز كه به دانستنش می‌ارزد:
بهار، صبوری پدر بهار و عبدالرحیم كلانتر ضرابی، مؤلف مرآة القاسان،  همه به اجداد واحد كهن تری فخر كرده‌اند، كه از آن جمله است امیر غیاث الدین نامی‌كه در عهد شاه عباس دوم صفوی، پس از خدمت های بسیار در نبردهای زمان و همراهی با شاه در تسخیر ایالت قندهار، به كاشان آمد، در آن جا مقیم گردید، و فرزندان او، با القابی چون امیر و ضرابی، با شهرت و مكنت در همان جا به سر بردند و به حكومت پرداختند.
این امیر غیاث‌الدین پنج نسل پیش از میرزا احمد صبور می‌زیسته و سر سلسله خاندان ضرابی در كاشان بوده است.
نیاكان امیرغیاث‌الدین نیز همه از امیران دلاور و كرد بودند كه بر سرزمینی از غرب خوی، در آذربایجان غربی، تا كوهستان های دیار بكر، بر ایل دنبلی، از ایل ها ، ریاست و خانی می‌كردند. امیران این خاندان در همه ی عصر صفوی، از همان زمان شاه اسمعیل، مشاغلی عمده در امور سپاهی و كشوری بر عهده داشتند.
از جمله، امیر سلیمان خان دنبلی، پسر خاله ی شاه اسمعیل، به همراه وی در جنگ چالدران شركت داشت.
بر شمردن نسل های این خاندان به همین جا ختم نمی‌شود و آنان را به برمكی ‌ها و از آن پیش تر، به خسرو انوشیروان رسانید‌ه‌اند. ولی حقیقت این است كه پیوند شماری ‌هایی كه در زمان ما به پیش از عصر صفویه می‌رسید، چندان قابل اعتماد نیست و نباید، بدون تردید و تحقیقی، به دیده ی قبول بدان ها نگریست.
بگذریم! آقا محمد ضرابی، معاصر نادر شاه (1160-1148) و اوایل زندیه (1290-1162)، از نوادگان غیاث الدین بود و پنج پسر داشت. یكی از آنان، میرزا محمد علی خان، وزیر لطفعلی‌خان زند شد و دیگری، فتحعلی‌خان صبا، ملك الشعراء دربار فتحعلی شاه قاجار گشت.
از میرزا محمد علی‌خان چهار پسر پدید آمد كه نخستین آنان میرزا احمد، متخلص به صبور، بود. او در خط و انشاء و در نظم و نثر پایه‌ای عالی یافت و در دیوان عباس میرزا قاجار به كار دبیری مشغول شد و از ندمای مجلس وی بشمار می‌آمد. وجود این همه موفقیت او را محسود دیگران می‌ساخت، تا آنجا كه كار دبیری عباس میرزا را رها كرد و به رزم «كفار روس»رفت. در این مقام، منصب سرهنگی فوج بهادران را یافت كه از نومسلمانان روس تشكیل شده بود. عبدالرزاق دنبلی در نگارستان دارا می‌گوید كه او در غزوه ی اركوان طالش، به هنگام شكست لشگر اسلام و رفتن هم قدمان، درنگ‌ كرد و در میان جنگل، در حملات روسیه، شهید شد و مدفنش در طالش است.
از وجود دیوان اشعارش نیز سخن گفته‌اند. نویسنده ی مجمع الفصحا می‌گوید دیوان صبور را در نزد پسرش محمد دیده است و از « نتایج طبعش پیدا است كه قدرتی كامل داشته». صاحب نگارستان‌ دارا، اشعار او را پنج هزار بیت می‌داند. ظاهراً آخرین كسی كه از دیوان صبور سخن گفته است، خود بهار است كه در مقدمه ی گلشن صبا، چاپ كوهی كرمانی، می‌نویسد: «دیوان شعر میرزا احمد صبور به نظر حقیر رسید، قریب چهار هزار شعر بود.» متأسفانه، دیوان او در دست خانواده ی بهار نیست و از سرنوشت آن بی‌خبریم. محتملا، این دست نویس، در كنار دیگر كتابهای صبوری، در آتش گرفتن خانه ی پدری بهار در مشهد كه حدود پنجاه سال پیش اتفاق افتاد، سوخت و از میان رفت. اما در تذكره های اشعاری از او نقل شده است كه بیشتر قصیده است.

در تاریخ 1388/01/1 و در ساعت 04:35 نظر دهید ()