زندگی نامه :

میرزا عباس فرزند موسی، معروف به میرزا عباس بسطامی با تخلص فروغی، در سال ۱۲۱۳هجری قمری، حین سفر خانواده‌اش به عتبات عالیات،  در کربلا زاده شد. پس از چندی به همراه خانواده‌اش در ساری مازندران اقامت گزید. او پس از مدتی به تهران آمد. او در نوجوانی در زمان فتحعلی شاه، مدتی را در شهر بسطام به سر برد؛ وزهمان‌روی به بسطامی منتسب گشت. او چندی را نیز در شهر کرمان، در خدمت حسنعلی میرزا شجاع‌السلطنهشجاع‌السلطنه، تخلص خود را به نام فرزند او «فروغ‌الدوله»، فروغیمسکین را به‌کارمی‌برد. گذراند که در همان دوران، بنا به درخواست نهاد. فروغی بسطامی تا پیش از آن در شعرهایش، تخلص

برادر کوچکتر او، دوست‌علی‌خان، خزانه‌دار محمدشاه قاجار بود . فروغی بسطامی پس از یک سال کسالت شدید۲۵ محرم ۱۲۷۴ قمری در تهران درگذشت. در روز

شعر:

او شاعری بود که در شعرهایش پادشاهان نخستین قاجار را می‌ستود. بیشترین و برجسته‌ترین شعرهایش در قالب غزل است. فروغی بسطامی از جرگهٔ شاعران صوفی‌منش بود. او در بهترین غزل‌هایعارفانه‌اش لطافت و شیرینی را با رسایی و سادگی واژگان، به‌هم می‌سرشت.

هرچند گفته می‌شود که فروغی بسطامی، حدود بیست‌هزار بیت شعر داشته‌است، اما آنچه از او برجا مانده‌است و در زمان خود او هم به صورت پیوست دیوان قاآنی به چاپ رسید، چیزی در حدود پنج‌هزار بیت است.