الف- حروف زایدكه دراول فعل در مى آید، پنج است:
1- ب 2- ن 3- م 4- مى 5- همى.
مانند: بگوید و بگوى، نگفت  و نگوید، مرو و مریزاد، مى خواست، همى خواهد.
1- ب : این حرف را "ب " زینت نوشته اند و به نظر مى رسدكه در اصل این "ب "، "ب " تأكید فعل بوده است و به تدریج، حال ِ "ب " زاید را یافته است. این "ب " مكسور است و در قدیم "بی " نوشته مى شده و امروز " به " مى نویسند ولى با افعال، متصل نوشته مى شود و جدا نوشتن آن روا نیست.

2- ن: این  حرف را "ن " نفى گویند و در اصل "نى" بوده و بعداً " نه " شده و امروز با فعل متصل نویسند مگر جایى كه دو فعل منفی  به یكدیگر عطف شده باشند چون: نه رفت و نه آمد.

این "ن " دراصل مكسور بوده و امروزه مفتوح، تلفظ مى شود و در اول افعال افاده ی معنی نفى می كند.
هرگاه در یک فعل بین " ب " زینت و "ن " نفى، جمع شود " ب " را بر " ن " مقدم مى دارند
غم مخور اى دوست كاین جهان                             آنچه تومى بینى آنچنان بنماند

همچنین است كه گاه "ن " نفى با "مى " و "همی " جمع شودكه باید " ن "  را مقدم داشت: نمى رفت، نه همى دید. مگر در ضرورت شعرى كه گاهى "ن " نفى بعد از "  مى " و " همى "  آمده است چون: مى نرفت، همى ندید.
و تركیب "ن " نفى با "همى " و تقدیم "مى " بر "ن " مزبور، مختص ِ قدیم بوده و امروز جز در شعر معمول نیست.

3- "م " نهى: " م " نهى در اصل " مه " به فتح اول بوده است ولى در زبان دَرى بیشتر اوقات با فعل متصل نوشته شده و " ه " آن مى افتاده است:
مكن، مكنید، مكناد، مبادا.