باد نوروز وزیدست به كوه و صحرا

جامه عید بپوشید چه شاه و چه گدا

بلبل باغ جنان را نَبُود راه به دوست

نازم آن مطربِ مجلس كه بُوَد قبله نما

صوفی و عارف از این بادیه دور افتادند

جام می گیر ز مطرب كه روی سوی صفا

همه در عید به صحرا و گلستان بروند

منِ سرمست ز میخانه كُنم رو به خدا

عید نوروز مبارك به غنی و درویش

یارِدلدار ز بتخانه دری را بگشا

گر مرا ره به در پیر خرابات دهی

به سر و جان به سویش راه نوردم، نه به پا

سالها در صف ارباب عمائیم بودم

تا به دلدار رسیدم، نكنم باز خطا

دوستان! دزد کتابم را برد
گور باباش که تابم را برد

شب که وارد شد و در خوابم دید
مایه ی راحت و خوابم را برد

سال پیش آمد و با نامردی
ساعت نیمه خرابم را برد

غصه اینجاست: کتاب عاریه بود
آن پدر سوخته آبم را برد

دیدمش غمزده دیشب در خواب
کی؟ همانکس که کتابم را برد

گفتمش دزد! چکارت به کتاب
پاسخی داد که خوابم را برد:

×قیمتی تر ز کتاب آیا هست؟×
پاسخش روی جوابم را برد

این بگفت و پس از آن با رندی
ضبط و ماشین حسابم را برد!!

قلبم به تپش آمد و جان غافلگیر

دست و قلم و ذهن و زبان غافلگیر

یک لحظه حروف بر زبانم ماسید

 یک ثانیه شد کل زمان غافلگیر

 با شعر گران من ِ سبحان ِ مدیر

 شد معجزه و سحر جهان غافلگیر

 زین گرد که بر خاست ز اندیشه تان

 طوفان زمین و آسمان غافلگیر

بیا از عشق جان را تازه سازیم

قبای کهنه را اندازه سازیم

نترس از این ترکها  روی دیوار

بیا از هر ترک ، دروازه سازیم

سکوت سرد شب های زمان را

بیا تاریخ پر آوازه سازیم

شاید الآن مناسبتی نداشته باشه ولی شعر بسیار قشنگی هست در باب كربلا ؛ تقدیم به شما :

شعله به عالم زده سوگ تو ای سر جدا
شور بپا می کند خون تو در نینوا
ماه جهان را کِشد ظلم به مسلخ کنون
قلب مرا می کند درد از این ماجرا
عشق فراموش شد حرمت قرآن شکست
بار دگر می برد بر سر(( نی)) آیه را
شرم به روی شما – شرم گریبان درید
مرگ به نیرنگتان کوفه ندارد وفا
رنگ زمین سرخ شد ، میکده آتش گرفت
سوخت زمین با زمان سوخت جهان پا به پا
عرش بنالد غمین ، مویه کند آسمان
خم شده پشت زمین از غم مولای ما
منتظرم ای خدا اذن دهی یا حسین
از غل تن خسته شد بنده ی حُرّ شما
عاشق شوریده ام عشق امام حسین
بار دگر می کشد دست مرا کربلا

شاعر:م- شوریده (سید مهدی نژادهاشمی ) 24/9/88
 

اسپ خیز می‌زند، جست‌وخیز كار اوست‌
جست‌وخیز اگر نكرد، دستگیر می‌شود
آن پیادة ضعیف راست راست می‌رود
كج اگر كه می‌خورَد، ناگزیر می‌شود
هركه ناگزیر شد، نان كج بر او حلال‌
این پیاده قانع است‌، زود سیر می‌شود
آن وزیر می‌كُشد، آن وزیر می‌خورد
خورد و برد او چه زود چشمگیر می‌شود
ناگهان كنار شاه خانه‌بند می‌شود
زیر پای فیل‌، پهن‌، چون خمیر می‌شود
آن پیادة ضعیف عاقبت رسیده است‌

هرچه خواست می‌شود، گرچه دیر می‌شود
این پیاده‌، آن وزیر... انتهای بازی است‌
این وزیر می‌شود، آن به‌زیر می‌شود

  دندان عقل خسته ی من درد می کند

  درد است همیشه مرا مرد می كند

  از بس كه به پاییز خو گرفته ام

  شعرم تمام برگها را زرد می كند

  از وقت رفتنت تا یك دقیقه پیش

  شعرم ناله و فریاد برگرد می كند

در تاریخ 1388/11/21 و در ساعت 13:07 نظر دهید ()