« به نام خداوند جان آفرین »

  ***

  بیا تا برآریم دستی ز دل

که نتوان برآورد ، فردا ز گِل

به فصل خزان ، درنبینی درخت

که بی برگ مانَد ز سرمای سخت ؟

برآرد تهی دست های نیاز

ز رحمت نگردد تهی دست باز

مپندار از آن در که هرگز  نبست

که نومید گردد برآورده دست

قضا ، خِلعتی نامدارش دهد

قدَر ، میوه در آستینش نهد

همه ، طاعت آرند و مسکین ، نیاز

بیا تا به درگاه مسکین نواز

چو شاخ برهنه برآریم دست

که بی برگ از این بیش ، نتوان نشست

خداوندگارا ! نظر کن به جود

که جُرم آمد از بندگان در وجود

گناه آید از بنده ی خاکسار

به امّید عفو خداوندگار

بقیه شعر در ادامه مطلب ...

در تاریخ 1388/06/9 و در ساعت 23:35 نظر دهید ()

گل مــی کنـــد به باغ نگـاهت جـوانیم

وقــتی بروی دامـــن خـــود می نشانیم

داغ جنون قـــطره ی اشــکم به چشم تو

هر چند از دو چـشم خودت می چکانیم

مـن عابـــر شــکســته دل خـلوت تو ام

تا بیـکران چشــم خـــودت مــی کشانیم

یک مشـت بغض یخ زده تفسیر می کند

انـــــدوه و درد غربــت بــی همــزبانیم

وقــتی پـرید رنگ تو از پشت قصه ها

تصــویر شد نهـــایت رنـــگــین کـمانیم

تو، آن گلی که می شــکفی در خیال من

پُر می شود زعطر خوشــت زنــدگانیم

در کـهــکشان چـشم تو گم می شود دلم

سرگـشتـــه در نــــهایــتی از بی نشانیم

زیــبـــاترین ردیف غـــزلهای من توئی

ای یـــــار ســــرو قـــامت ابـرو کمانیم

حـــالا بیـــا و غــربت ما را مرور کن

ای یــــادگــــــار وســعت سبـز جوانیم

در تاریخ 1388/05/29 و در ساعت 07:49 نظر دهید ()

آنقدر رنجی که دنیا با دل ما می کند

با دل هر کس کند او ترک دنیا می کند

با خودم گویم که فردا ترک دنیا می کنم

چون به فردا می رسم٬ امروز و فردا می کنم!

در تاریخ 1388/05/27 و در ساعت 21:57 نظر دهید ()

آب می‌خواهم ، سرابم می‌دهند                عشق می‌ورزم عذابم می‌دهند

خود نمیدانم کجا رفتم به خواب                   از چه بیدارم نکردی آفتاب؟؟

خنجری بر قلب بیمارم زدند                         بی گناه بودم و دارم زدند

دشنه‌ای نامرد بر پشتم نشست               از غم نامردمی پشتم شکست

سنگ را بستند و سگ آزاد شد                  یک شبه بیداد آمد ، داد شد

عشق آخر تیشه زد بر ریشه ام              تیشه زد بر ریشه ی اندیشه ام

عشق اگر اینست مرتد می شوم         خوب اگر اینست من بد می شوم

بس کن ای دل نابسامانی بس است        کافرم دیگر مسلمانی بس است

در میان خلق سردرگم شدم                      عاقبت آلوده مردم شدم

بعد ازاین با بی‌کسی خو می کنم            هر چه در دل داشتم رو می کنم

نیستم از مردم خنجر بدست                 بت پرستم بت پرستم بت پرست

بت پرستم، بت پرستی کار ماست         چشم مستی تحفه ی بازار ماست

درد می بارد چو لب تر می کنم              طالعم شوم است باور می کنم

من که با دریا تلاطم کرده ام                  راه دریا را چرا گم کرده ام؟

قفل غم بر درب سلولم مزن!              من خودم خوش‌باورم گولم مزن!

من نمی گویم که خاموشم مکن            من نمی گویم فراموشم مکن

من نمی گویم که با من یار باش              من نمی گویم مرا غم خوار باش

من نمی گویم؛ دگر گفتن بس است           گفتن اما هیچ نشنفتن بس است

روزگارت باد شیرین! شاد باش                دست کم یک شب تو هم فرهاد باش

آه! در شهر شما یاری نبود                      قصه هایم را خریداری نبود!!!

وای! رسم شهرتان بیداد بود                    شهرتان از خون ما آباد بود

از درو دیوارتان خون می چکد                 خون من،فرهاد،مجنون می چکد

خسته ام از قصه های شومتان                  خسته از همدردی مسمومتان

اینهمه خنجر، دل کس خون نشد             این همه لیلی، کسی مجنون نشد

آسمان خالی شد از فریادتان                  بیستون در حسرت فرهادتان

کوه کندن گر نباشد پیشه ام                    بویی از فرهاد دارد تیشه ام

عشق از من دورو پایم لنگ بود               قیمتش بسیار و دستم تنگ بود

گر نرفتم هر دو پایم خسته بود                  تیشه گر افتاد دستم بسته بود

هیچ کس دست مرا وا کرد؟ نه!                    فکر دست تنگ مارا کرد؟ نه!

هیچ کس از حال ما پرسید؟ نه!                     هیچ کس اندوه مارا دید؟ نه!

هیچ کس اشکی برای ما نریخت                  هر که با ما بود از ما می گریخت

چند روزی هست حالم دیدنیست                 حال من از این و آن پرسیدنیست

گاه بر روی زمین زل می زنم                        گاه بر حافظ تفأل می زنم

حافظ دیوانه فالم را گرفت                       یک غزل آمد که حالم را گرفت:

                        "ما ز یاران چشم یاری داشتیم

                     خود غلط بود آنچه می پنداشتیم "

در تاریخ 1388/05/20 و در ساعت 23:45 نظر دهید ()

زهی سروی که الطافش، فکنده سایه بر عالم 
زهی صبحی که انفاسش، دمیده روح در اعضا

سپیده دم ز دریای کرم برخواست امواجی 
که عالم غرق رحمت شد، از آن مواج روح افزا

به صبح نیمه شعبان تجلّی کرد خورشیدی 
که از نور جبینش شد، منوّر دیده زهرا

چه مولودی که همتایش ندیده دیده گردون 
چه فرزندی که مانندش، نزاده مادر دنیا

به صولت تالی حیدر، به صورت شبه پیغمبر 
به سیرت مظهر داور، ولیّ والی والا

قدم در عرصه عالم، نهاده پاک فرزندش 
که چِشم آفرینش شد، ز نورش روشن و بینا

به پاس مقدم او شد، مزیّن عالم پائین 
ز نور طلعت او شد، منوّر عالم بالا

چو گیرد پرچم (انّا فتحنا)، در کف قدرت 
لوای نصرت افرازد، بر این نُه گنبد خضراء

شها چشم انتظاران را، ز هجران جان به لب آمد 
بتاب ای کوکب رحمت، بر افکن پرده از سیما

تو گر عارض بر افروزی، جهان شود روشن 
تو گر قامت برافرازی، قیامت ها شود برپا

تو گر لشگر برانگیزی، سپاه کفر بُگریزد 
تو گر از جای برخیزی، نشیند فتنه و غوغا

بیا ای کشتی رحمت، که دریا گشت طوفانی 
چو کشتیبان توئی، ما را چه غم از جنبش دریا

در تاریخ 1388/05/16 و در ساعت 05:11 نظر دهید ()