در آن سینه، دلی و آن دل همه سوز

هر آن دل را كه سوزی نیست دل نیست

  دل افسرده غیر از آب و گل نیست

دلم پر شعله گردان سینه پر دود

 زبانم كن به گفتن آتش آلود

كرامت كن درونی درد پرورد

 دلی دروی درون درد و برون درد

به سوزی ده كلامم را روایی

كز آن گرمی كند آتش گدایی

دلم را داغ عشقی بر جبین نه

 زبانم را بیان آتشین ده

سخن كز سوز دل تابی ندارد

 چكد گر آب از او آبی ندارد

دلی افسرده دارم سخت بی نور

 چراغی زو به غایت روشنی دور

بده گرمی دل افسرده ام را

فروزان كن چراغ مرده ام را

در تاریخ 1388/02/24 و در ساعت 13:56 نظر دهید ()

مرده بدم زنده شدم. گریه بدم خنده شدم.        دولت عشق آمد و من دولت پاینده شدم .

دیده سیر است مرا جان دلیر است مرا              زهره شیر است مرا زهره تابنده شدم.

گفت که: تو کشته نه ای!در طرب آغشته نه ای!       پیش رخ زنده کنش.کشته و افکنده شدم .

گفت که: شیخی و سری.پیشرو و راهبری!         شیخ نی ام! امر تو را بنده شدم.

گفت که:با بال و پری! من پر و بالت ندهم!          در هوس بال و پرش بی پر و پرکنده شدم.

گفت مرا: دولت تو راه مرو رنجه مشو                زان که من از لطف و کرم سوی تو آینده شدم.

گفت مرا:عشق کهن از بر ما نقل مکن.            گفتم:آری نکنم.ساکن و باشنده شدم.

چشمه خورشید تویی!سایه گه بید منم          چونکه زدی بر سر من پست و گدازنده شدم

تابش جان یافت دلم.واشد و بشکافت دلم        اطلس نو بافت دلم.دشمن این ژنده شدم.

شکر کند چرخ فلک.ازملک و  ملک و ملک        کز کرم و بخشش او روشن و بخشنده شدم.

شکر کند عارف حق.کز همه بردیم سبق         بر زبر هفت طبق اختر رخشنده شدم.

                                                                                              «مولوی»

در تاریخ 1388/02/4 و در ساعت 02:30 نظر دهید ()

بی همگان به سر شود بی ‌تو به سر نمی ‌شود

داغ تو دارد ی ن دلم جی دگر نمی ‌شود

دی ده عقل مست تو چرخه چرخ پست تو

گوش طرب به دست تو بی ‌تو به سر نمی ‌شود

جان ز تو جوش می ‌كند دل ز تو نوش می ‌كند

عقل خروش می ‌كند بی ‌تو به سر نمی ‌شود

خمر من و خمار من باغ من و بهار من

خواب من و قرار من بی ‌تو به سر نمی ‌شود

جاه و جلال من تویی ملكت و مال من تویی

آب زلال من تویی بی ‌تو به سر نمی ‌شود

گاه سوی وفا روی گاه سوی جفا روی

آن منی كجا روی بی ‌تو به سر نمی ‌شود

دل بنهند بركنی توبه كنند بشكنی

این همه خود تو می ‌كنی بی ‌تو به سر نمی ‌شود

بی تو اگر به سر شدی زیر جهان زبر شدی

باغ ارم سقر شدی بی ‌تو به سر نمی ‌شود

گر تو سری قدم شوم ور تو كفی علم شوم

ور بروی عدم شوم بی ‌تو به سر نمی ‌شود

خواب مرا ببسته‌ی نقش مرا بشسته‌ی

وز همه‌ام گسسته‌ی بی ‌تو به سر نمی ‌شود

گر تو نباشی یار من گشت خراب كار من

مونس و غمگسار من بی ‌تو به سر نمی ‌شود

بی تو نه زندگی خوشم بی ‌تو نه مردگی خوشم

سر ز غم تو چون كشم بی ‌تو به سر نمی ‌شود

هر چه بگویمی سند نیست جدا ز نیك و بد

هم تو بگو به لطف خود بی ‌تو به سر نمی ‌شود

در تاریخ 1388/01/7 و در ساعت 07:00 نظر دهید ()