باز كن پنجره‌ها را ، كه نسیم

روز میلاد اقاقی‌ها را

جشن می‌گیرد ،

و بهار ،

روی هر شاخه ، كنار هر برگ ،

شمع روشن كرده است .

همة چلچله‌ها برگشتند،

و طراوت را فریاد زدند.

كوچه یك پارچه آواز شده است،

و درخت گیلاس،

هدیة جشن اقاقی‌ها را،

گل به دامن كرده است.

باز كن پنجره ها را ای دوست!

هیچ یادت هست،

كه زمین را عطشی وحشی سوخت؟

برگ‌ها پژمردند؟

تشنگی با جگر خاك چه كرد،

هیچ یادت هست،

توی تاریكی شب‌های بلند،

سیلی سرما با خاك چه كرد؟

با سر و سینة گل‌های سپید،

نیمه شب باد غضبناك چه كرد؟

هیچ یادت هست؟

حالیا معجزة باران را باور كن!

و سخاوت را در چشم چمن زار ببین!

و محبّت را در روح نسیم،

كه در این كوچة تنگ،

با همین دست تهی،

روز میلاد اقاقی‌ها را

جشن می‌گیرد.

در تاریخ 1389/02/4 و در ساعت 16:12 نظر دهید ()

دریا

دوباره كنار دریا تك تنها شدیم

دوباره من وتو و آبی اون ما شدیم

دوباره رفتیم با موجاش به جزیره ای دور

خالی و سبك شدیم ما-  مثل ابرا  شدیم

دوباره یاد قدیما دل ما رو سوزوند

نسیم سردی كه اومد تن ما رو لرزوند

دوباره  یه خونه ساختیم با صدف تو ساحل

موج نرمی اومدو یكدفه روشو پوشوند

دوباره جای پاهامون میمونه رو شنها

دوباره خنده هامون میپیچه توی دریا

دوباره زنده میشیم با نفس نسیمش

دیگه یادمون میره قصه قلب تنها

دوباره با دست خالی میزنیم به غمها

 می خوابیم كنارساحل – بی خیال فردا

دوباره به یاد حال و اون هوای نوروز

ماهی قرمز تنگ و میدیمش به دریا

دوباره غروب خورشید  با غم عزیمش

شرجی هوای  دریا -  پاكی حریمش

روح تب كرده مارو میكنه علاجی

كه دیگه لشكر دردا نمیشن حریفش

دوباره كنار دریا  خسته دور آتیش

خالی از دغدغه ها و خالی از كم و بیش

چشمامون به سوی دریا تا ته غروبش

دلامون  تا به عبد گم توی قلب آبیش 

بگذار سر به سینه‌ی من تا بگویمت
اندوه چیست، عشق کدامست، غم کجاست
بگذار تا بگویمت این مرغ خسته‌جان
عمریست در هوای تو از آشیان جداست

دلتنگم آنچنان که اگر ببینمت به کام
خواهم که جاودانه بنالم به دامنت
شاید که جاودانه بمانی کنار من
ای نازنین که هیچ وفا نیست با مَنَت

تو آسمان آبی و روشنی
من چون کبوتری که پَرَم به هوای تو
یک شب ستاره‌های تو را دانه‌چین کنم
با اشک شرم خویش بریزم به پای تو

بگذار تا ببوسمت ای نوشخند صبح
بگذار تا بنوشمت ای چشمه‌ی شراب
بیمار خنده‌های تو‌ام بیشتر بخند
خورشید آرزوی منی گرم‌تر بتاب

نقیضه ای از شعر " سهراب سپری " //

پشت دریا شهریست که در آن

خوشه بندی جرم است

خبری نیست از آن مسخره بازی هایی

که فقط بر سرِ این مردم بیچاره روا می دارند

بام ها جایِ کبوترهایست

که فقط گندمِ یارانه ای از دولتشان میگرند

و جز آن ماه به ماه سهمیه ی نفت که بر جیب زنند

و در آرامشِ محض

 با دلی سیر به فوّاره ی هوشِ بشری می نگرند

پشت دریا شهریست که در آن

مردُمش قبض نمی پردازند

و نمی دانند قبضِ برق و گاز و آب یعنی چه!

تورّم ،  صفر حتی نیست

و کمتر هست

کسی اصلاً  نمی داند تورّم چیست

پشت دریا شهریست که در آن

بانک ها از پسِ هر وام نمی گیرند سود

و نگویند  که اسلامیست بانک

گرچه بانکِ من و تو

هم زِ ما سود طلب دارد و هم صفّتِ آن اسلامیست

و نزول از من و تو میگیرند

پشت دریا شهریست که در آن

هرچه بَد دیده ام اینجا ، دگر آنجا خوبیست

قایقی خواهم  ساخت

خواهم انداخت به آب

دور خواهم شد از این خاکِ غریب

نه  دُبی خواهم رفت

نه سوئد یا کانادا

همچنان خواهم راند

قایقِ من موتوریست

گرچه با سهمیه ی اندکِ سوخت

 ره به جایی نبرم

هرکجا هستم باشم

فقط  اینجاست که نباید باشم

آسمان مالم نیست

پنجره ، فکر ، هوا ، عشق ، زمین مالم نیست

همه شان سهمیه بندی شده اند

سهمم کو؟

چشم ها رو شستم

جور دیگر دیدم

باز هم سود نداشت

وای ، میترسم از امشب که بیاید در خواب

آن عزیزم ، سهراب

و بگوید که چرا شعر مرا دزدیدی

و چُنینش کردی ، خندیدی

بابد امشب بروم 

و چمدانی را که  به اندازه ی پیراهنِ تنهایی من جا دارد بر دارم

و به سمتی بروم

که گم و گور شوم

...

شعری برای جنگ بگویم

شعری برای شهر خودم- دزفول-

دیدم که لفظ ناخوش موشک را

باید به کار برد

اما

موشک

زیبایی کلام مرا می کاست

گفتم که بیت ناقص شعرم

از خانه های شهر که بهتر نیست

بگذار شعر من هم

چون خانه های خاکی مردم

خرد و خراب باشد و خون آلود

باید که شعر خاکی و خونین گفت

باید که شعر خشم بگویم

شعر فصیح فریاد

-هر چند ناتمام-

مرحوم قیصر امین پور