یادش به خیر اون روزگار، فصل قشنگ کودکی

 عروسکا زنده بودن، قبیله ای عروسکی

یادش به خیر اون روزگار، فصل بهار و اطلسی

 هنوز تنم پر نبود از، حس غریب بی کسی

قلبا از آهن نبودن، رفیقا دشمن نبودن، دنیا پر از قشنگی بود

  سکوت ماه و پشت بوم، قصه های نیمه تموم، خوابای خوب رنگی بود

...

در تاریخ 1388/06/9 و در ساعت 12:01 نظر دهید ()

آئـینه بـود آب .

از بـیکران دریـا ٬ خـورشید می دمید .

زیـبـای من شکوه ِ شکفـتن را

در آسمـان و آئـینـه می دیـد .

ایـنـک:

سه آفـتاب !

                                         سروده ی فریدون مشیری

در تاریخ 1388/06/5 و در ساعت 14:30 نظر دهید ()

در خواب های کودکی ام

هر شب طنین سوت قطاری

از ایستگاه می گذرد

دنباله ی قطار

انگار هیچ گاه به پایان نمی رسد

انگار

بیش از هزار پنجره دارد

و در تمام پنجره هایش

تنهای تویی که دست تکان می دهی

آنگاه

در چارچوب پنجره ها

شب شعله می کشد

با دود گیسوان تو در باد

در امتداد راه مه آلود

در دود

دود

دود ...

از : قیصر امین پور

در تاریخ 1388/06/4 و در ساعت 01:08 نظر دهید ()

مرگ را دیده ام من .

در دیداری غمناک ، من مرگ را به دست

سوده ام .

من مرگ را زیسته ام

با آوازی غمناک

غمناک

و به عمری سخت دراز و سخت فرساینده .

آه ، بگذاریدم ! بگذاریدم !

اگر مرگ

همه آن لحظه ی آشناست که ساعت ِ سُرخ

از تپش باز می ماند .

و شمعی ــ که به رهگذار باد ــ

میان ِ نبودن و بودن

درنگی نمی کند ،

خوشا آن دم که زن وار

با شادترین نیاز ِ تن ام به آغوشش کشم

تا قلب

به کاهلی از کار

با مانَد

و نگاه ِ چشم

به خالی های جاودانه

بر دوخته

و تن

عاطل .

دردا

دردا که مرگ

نه مُردن ِ شمع و

نه بازماندن ِ ساعت است ،

نه استراحت آغوش زنی

که در رجعت ِ جاودانه

بازش یابی ،

نه لیموی پُر آبی که می مَکی

تا آنچه به دور افکندنی است

تفاله یی بیش

بقیه ی شعر در ادامه نوشتار

در تاریخ 1388/06/3 و در ساعت 05:01 نظر دهید ()

تو می رسی و غمی پنهان همیشه پشت سرت جاری

همیشه طرح قدم هایت شبیه روز عزاداری

تو می نشینی و بین ما نشسته پیکر مغمومی

غریب وخسته و خاک آلود؛ به فکر چاره ناچاری

شبیه جنگل انبوهی که گر گرفته از اندوهِ -

هجوم لشکر چنگیزی... گواهت این غم تاتاری

بیا و گریه نکن در خود که شانه های زمین خیسند

مرا تحمل باران نیست؛ تو را شهامت خودداری

همین که چشم خدا باز است به روی هرچه که پیش آید

ببین چه مرهم  شیرینیست  برای سختی و دشواری!!

کمی پرنده اگر باشی در آسمان دلم هستی

رفیق ماهی و مهتابی؛عزیز سرو وسپیداری...

چقدر منتظرت بودم !ببینمت کمی آسوده...

دوباره آمده ای اما؛ همان همیشه عزاداری!

در تاریخ 1388/05/30 و در ساعت 08:50 نظر دهید ()