ز دل نالم كـــــه تنـــــــهایم نـــهانم گشــته مأوایم



بـــــه دور از خـــانــــه و كــــاشــانــــه و جــایــــم



ندارم هیــــچ ســـودایی نه دنــــــیایی نه عـــقبایی



كه اندر تــــــنگنـــای دهــر حــــیران و پریــــشانم



نه غمخواری به جز اشكم نه درمانی به جز دردم



پـــی یــــاری و غــــمـــــخواری و دلــــــــــــدارم



به روز مرگ خنـــدانم كه از ایـــن دنیا گریزانـــم



مپنداری كه حـیــــرانم چو مرگــــــــم گشته درمانم



بــده جــامـــی كه بـــر لــــب آمـــد ایــــن جــانـــم



كه از نوشــــــــان آن هر دم شــود اختر به سامانم



چو شعرم گشت ســودایم به سان ســعدی و حافــظ


هزاران شكر ایزد را كه با خیام و مولانا و عطارم

گفتم که روی ماهت از من چرا نهان است؟

گفتا تو خود حجابی ور نه رخم عیان است

گفتم مرا غم تو خوشتر ز شادمانی

گفتا که در ره ما غم نیز شادمان است

گفتم فراق تا کی گفتا که تا تو هستی

گفتم نفس همین است،گفتا سخن همان است

گفتم که حاجتی هست گفتا بخواه از ما

گفتم غمم بیفزا گفتا که رایگان است

 گفتم از من بپذیر این نیم جان که دارم

گفتا نگاه دارش غمخانه ی تو جان است